„Beavis i Butt-Head zaliczają Amerykę” — reż. Mike Judge | 81’ | (film)

Beavis i Butt-Head zaliczają Amerykę. Straszne skutki zniknięcia telewizora

Choć trudno w to dziś uwierzyć, w 1996 roku nikt nie kojarzył MTV z programami reality show. Stacja była miejscem, w którym teledyski, moda i reklama mieszały się w jedną całość, bardzo głośną i przeznaczoną dla bardzo młodzieżowego odbiorcy. Beavis i Butt-Head idealnie pasowali do tego świata — dwóch nastolatków przed telewizorem, z poziomu kanapy komentujących rzeczywistość, której kompletnie nie rozumieją.

MTV ogląda samo siebie

Kiedy w filmie znika bohaterom telewizor, oznacza to dla nich koniec cywilizacji. Mike Judge wysyła ich w podróż poprzez Amerykę: lotniska, Las Vegas, atrakcje turystyczne, urzędy – a także państwową panikę. To częsty komediowy motyw: wokół średnio rozgarniętych protagonistów rozgrywa się sprawa zdecydowanie zbyt poważna, by pojęli choćby jej zarys. Oni konsekwentnie szukają telewizora i okazji do „zaliczenia”. To kwintesencja lat 90.: film drogi, parodia thrillera, wątki z kina katastroficznego i poczucie, że całe państwo działa trochę jak przełączany bezmyślnie kanał. Judge nie próbuje przy tym uszlachetnić swoich bohaterów. Beavis i Butt-Head pozostają nieporadni, brzydcy, obsesyjnie znudzeni i nieprzyzwoicie zabawni.

Głośno, brzydko, poważnie

Film powstawał krócej niż rok i zachował charakterystyczną, ręcznie rysowaną szorstkość serialu. Mike Judge konsekwentnie odrzucał zresztą propozycje zrealizowania aktorskiej wersji Beavisa i Butt-Heada. Rozmach pojawia się za to w muzyce: John Frizzell potraktował historię z niemal przesadną orkiestralną powagą, a soundtrack skleił szeroki fragment ówczesnej mapy MTV – No Doubt, White Zombie, Ozzy’ego Osbourne’a, AC/DC i Butthole Surfers. A Isaac Hayes nawiązał do swojej legendarnej muzyki z Shafta w temacie Two Cool Guys. Najmocniejszy wizualny odjazd współtworzył Rob Zombie. Reszta trzyma się starej zasady duetu: im większa katastrofa dookoła, tym bardziej interesuje ich to, co leci w telewizji.

Oglądanie „Beavis i Butt-Head zaliczają Amerykę” w roku 2026 to trochę nostalgiczny trip, ale też czasem zaskakująco świeże spojrzenie na teraźniejszość. A przede wszystkim świadectwo czasów, w których telewizja muzyczna potrafiła wyprodukować własne gwiazdy, szydzić z nich i jeszcze sprzedać do tego świetną płytę.

–

Wstęp bezpłatny
Karnet na cały festiwal FONOMO