Lutto Lento (PL)

Lutto Lento. Eklektyczna dźwiękowa przygoda

Lutto Lento to pseudonim Lubomira Grzelaka – artysty dźwiękowego, kompozytora, producenta muzycznego i DJ-a, od lat konsekwentnie poruszającego się ponad granicami gatunków. Jego muzyka potrafi być klubowa i eksperymentalna, rytmiczna i niepokojąca, znajoma, a chwilę później zupełnie obca. Zamiast wybierać jeden kierunek, Grzelak sprawdza, co wydarzy się na styku pozornie niepasujących do siebie elementów.

Dźwiękowy kolaż

W jego muzyce spotykają się elektronika, dub, ambient, industrialne faktury, folk, sample, nietypowe instrumenty i głosy. Ważną rolę od początku odgrywało również zainteresowanie fizycznością dźwięku – Grzelak przez lata prowadził kasetową wytwórnię Sangoplasmo, a jego własne produkcje wyrastały m.in. z pracy z taśmą, syntezatorami i samplingiem.

Sam artysta mówi o swoim procesie twórczym jak o eksperymencie: w studiu sprawdza, co stanie się po połączeniu elementów, które nie powinny do siebie pasować. Z takich zderzeń powstają utwory trudne do gatunkowego przypisania, ale jednocześnie posiadające własną, wyraźną logikę.

Od klubu do opowieści

Lutto Lento nie ogranicza się do muzyki klubowej. Komponuje również dla teatru, filmu i sztuk performatywnych. Stworzył m.in. muzykę do filmu Michała Marczaka „Wszystkie nieprzespane noce”, a doświadczenia związane z budowaniem napięcia i narracji przenikają także do jego autorskich nagrań.

Dobrym przykładem jest album „Legendo”, pomyślany jako rodzaj dźwiękowej fantazji, w której spotykają się polska XIX-wieczna kołysanka, inspiracje malarstwem Stanisława Wyspiańskiego, koto, dubowe basy i elementy muzyki eksperymentalnej. Recenzenci opisywali tę płytę jako labirynt pełen surrealistycznych obrazów, do którego można wracać wielokrotnie i za każdym razem odkrywać coś nowego.

Muzyka, którą trudno przewidzieć

Podobną metodę słychać na wydanej w 2025 roku EP-ce „2568”. Obój, syntezatory, harfa, dziecięcy chór, saksofon i rytmy sytuujące się gdzieś na obrzeżach muzyki klubowej tworzą eklektyczną, ale spójną opowieść dźwiękową. Recenzent „HHV Mag” nazwał Grzelaka precyzyjnym badaczem i narratorem dźwięku. To zdanie doskonale podsumowuje twórczość Lutto Lento: nieprzewidywalną, ale nigdy przypadkową. Zrodzoną z eksperymentatorskiej ciekawości, ale doskonale zaplanowaną.